Image

StudentJobcoach: Max op zoek naar werkgevers

StudentJobcoach is een bijzonder stageproject in Amsterdam Noord en Oost. Studenten begeleiden jongeren bij het vinden van een passende dagbesteding zoals een opleiding of werk. Omdat het een veelzijdig project is, hebben we een aantal studenten, studentcoƶrdinatoren en werkzoekende jongeren gevraagd een voor een te vertellen over hun ervaringen. Vandaag aan het woord: Max!
Max
Max is 22 en studeert Pedagogiek aan de Hogeschool van Amsterdam. Hij loopt dit jaar stage als StudentJobcoach bij Academie van de Stad. Hij coacht niet alleen jongeren die op zoek zijn naar een baan of opleiding, maar gaat ook actief op zoek naar werkgevers die zich bij het project willen aansluiten.
 

Peer to peer

Het leukste aan deze stage vind ik dat er ruimte is voor eigen initiatief. Dat heeft mij getriggerd om zelf actie te ondernemen en het project in te vullen zoals ik zelf wil. Je komt veel verschillende jongeren tegen: sommigen willen elke week iets anders en kunnen daarom niets vinden, anderen weten precies wat ze willen en zijn erg gemotiveerd, maar zijn onzeker of weten zichzelf niet te presenteren. Dat zijn dingen waar wij ze mee kunnen helpen. Vaak ook omdat wij bepaalde problemen herkennen: we zijn immers vaak ongeveer even oud en hebben veel dezelfde dingen moeten ondervinden en leren. Ik heb zelf namelijk, toen ik net in Amsterdam kwam wonen, ook moeite gehad met het vinden van een baan. Ik heb een oer-Hollandse naam, maar ik heb wel een kleurtje. Zodra ik mijn foto bij mijn CV voegde merkte ik dat ik minder vaak werd uitgenodigd voor een gesprek. Ik vond dit moeilijk, maar inmiddels weet ik hoe ik hiermee om moet gaan. Dat kan ik delen met de jongeren die ik coach. Daarom vind ik “peer-to-peer” coachen heel leuk. Het was ook wel eens lastig in het begin. Zo ben ik jonger dan sommige jongeren die ik coach. Dan merk ik dat het echt een uitdaging kan zijn om hun vertrouwen te winnen. Ik moet bewijzen dat ik echt iets voor ze kan betekenen.
 
Werkgevers zoeken
Ik ben eigenlijk altijd wel op zoek naar potentiële werkgevers. Ik zoek vaak mensen via mijn netwerk en houd het project altijd in mijn achterhoofd. Via vrienden met een eigen bedrijf, dispuutgenoten en kennissen vind ik geregeld mensen die geïnteresseerd zijn om mee te doen.
Ik maak ook weleens gewoon een rondje door de stad. Dat ga ik vandaag doen. Ik woon zelf in de binnenstad, dus ik begin in de Leidsestraat. Dan maak ik een rondje, via de Kalverstraat, naar de Magna Plaza en vervolgens weer richting het Leidseplein. Tijdens dit rondje let ik vooral op briefjes op de ramen, meestal kan je daaraan het snelst zien of ze iemand zoeken. Naar aanleiding van zo’n briefje loop ik naar binnen voor meer informatie. Als ik een werkgever aanspreek vertel ik eerst wie ik ben en wat mijn rol is in het project. Vervolgens leg ik in het kort uit wat het project inhoudt.
 
Het belang van jongeren én werkgevers
Het eerste briefje dat ik vandaag zie hangen is bij een drogisterij. Dat levert helaas weinig op. Hoewel het personeel erg aardig en enthousiast reageert op mijn verhaal, gaat het sollicitatieproces via het hoofdkantoor. Ze raden mij aan om contact op te nemen via de website. Ik maak een foto van de oproep voor nieuwe medewerkers en loop weer door. Soms lijkt een winkel mij een geschikte werkplek, maar hangt er geen briefje op de ruit. Ik loop dan alsnog naar binnen en vraag of ze geïnteresseerd zijn in het project. De meeste winkels in deze buurt die mij wat leken voor het project heb ik al benaderd, dus vandaag let ik voornamelijk op de briefjes. Als ik een zaak binnenloop, vraag ik na mijn uitleg over het project ook altijd wat zij zoeken in een werknemer. Dat is heel belangrijk. Wij moeten namelijk niet alleen vanuit een werknemer denken, maar ook vanuit een werkgever. Dus wij sturen niet zomaar iedereen langs, het moet wel echt een match zijn.

Matchmaker
Na een aantal winkels te hebben gehad die aangeven dat ze alleen mensen met een bepaalde opleiding of ervaring zoeken, kom ik langs een bekende natuurvoedingswinkel. De mevrouw achter de toonbank is meteen erg enthousiast en geïnteresseerd in het project. Zij legt uit wat de mogelijkheden zijn en vraagt of we e-mailadressen kunnen uitwisselen, zodat we contact kunnen houden. Dit zou wel eens een potentiële werkgever kunnen zijn!

Het leuke van het maken van zo’n rondje is dat iedereen anders reageert. De ene werkgever is enthousiast, de andere meer afwachtend. Als ik door de stad loop, zoek ik daarom niet alleen werk voor de jongere die ik op dat moment begeleid. We maken als het ware een ‘database’ met potentiële werkgevers, waaruit we uiteindelijk weer kunnen kiezen. Wie past bij wie? Ik voel me soms haast een soort matchmaker!